Zielony secret box

Zielono mi, kochani. Powodów jest wiele, nie tylko ten, że trawa rośnie jak szalona, a kosiarka za nią nie nadąża. Ostatnio, kiedy zaczął padać deszcz, na progu mojego domu pojawiła się wielgachna ropucha i wiecie co? - zainspirowała mnie. ^^ Powstał zielony secret box z jej podobizną:

 

- przód i tył:
 

- profil prawy i lewy:

- boki ozdobione udzierganymi przeze mnie kwiatuszkami, kawałkami zielonego materiału, koronki farbowanej na zielono oraz zielonymi papierami:

- zdejmowane wieczko zrobi ropuszka orgiami, papierowa trawa i kokardka z farbowanej na zielono tasiemki:

- ropuszka strzeże ukrytego na wykałaczkowym zwoju zielonego przesłania:

- box we wnętrzu mieści aż sześć szufladek:

- a szufladki pełne są zielnych skarbów:

- na całej powierzchni - od zewnątrz i od środka - pełno jest zielonych krzyżyków haftowanych na papierze i tasiemce:

- baza jest recyklingowa - to dwa tekturowe opakowania po ciasteczkach - stąd nietypowy kształt boxa:

 

Mój zielony secret box zgłaszam na wyzwania:

 

- WYZWANIE z kolorem zielonym:

 

 

- Wyzwanie#68 - jeden kolor/one colour:

 

 

- Przepis na ...krzyżyki, edycja Sagitty:

 

 

Jazda na miotle bez trzymanki

Późno to chyba mało powiedziane. A czasu jakby zabrakło. Dzień pełen wrażeń i beztroskiej twórczości handmade. Dla mnie mógłby mieć jeszcze ze 24 godziny dodatkowe. ^^

Miało być dziś co innego, a było zupełnie co innego. Miałam przepisywać przepisy, ale dostałam cudnej weny na  całkiem inne rzeczy. Tysiąc pomysłów na minutę i robienie kilku rzeczy na raz - też tak macie? Było dziś projektowanie, malowanie, drukowanie, kserowanie, wycinanie, klejenie, składanie, przymierzanie i szykanie. Przez moje ręce przewinęło się tak wiele rzeczy: pędzel, nożyce, klej, mazak, papiery, materiały... Było cudownie. =)

Niczego dziś nie skończyłam, więc nic nie pokażę, według świętej zasady, że przecież nie skończone, czyli tego jeszcze nie ma. ^^ Uchylę tylko rąbka tajemnicy. Na zdjęciu poniżej są ciasteczka na pierwszym planie, a na drugim nieskończona wciąż kartka, którą zatytułowałam sobie "Góra miłości":

Twórczość związaną z papierem po prostu uwielbiam. W papierze mogę dłubać nieustannie. Kocham ten materiał. On jest tak różnorodny i daje tak nieskończone możliwości. Zero w tym profesjonalizmu - nie skończyłam żadnego kursu - to wszystko z serca. Może kiedyś ktoś nauczy mnie. Byłabym nieskończenie szczęśliwa. =)

Dla zainteresowanych ciasteczkami sprawdzony przepis:

PALUCHY WIEDŹMY

Składniki:

• 22,5 dkg miękkiej margaryny
• 3/4 szklanki cukru pudru
• 1 jajko
• 1 cukier waniliowy
• kilka kropel aromatu migdałowego
• 2 i 2/3 szklanki mąki
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1 łyżeczka soli
• 3/4 szklanki obranych połówek migdałów
  (całe wrzucone dwa razy do wrzątku)

Ze wszystkich składników (oprócz migdałów) wyrób ciasto. Owiń je w folię i włóż do lodówki na ok. 30 min. Po tym czasie formuj paluszki. Palce wiedźmy urosną w piekarniku, więc formuj je jak najcieńsze. Nożykiem zrób linie poprzeczne na palcach. W miejsce paznokcia wciśnij połówkę migdała. Pieczemy 25 minut w 175°C.

Polecam gorąco.  =)

Taka rodzinna tradycja

Od kiedy zaczęłam pomagać mamie w pieczeniu ciast na zamówienie oraz w pracy na ogródku i zapaskudziłam przy tym wiele rzeczy, uświadomiłam sobie, jak ważne jest zakładanie fartucha. Moja śp. babcia Marysia, a obecnie i moja mama, każdego dnia zakłada fartuch. Taki ich obraz noszę w sercu. Fartuch jest jak trzecia ręka do pomocy.

Coś mnie tknęło, żeby poszukać w szpargałach na strychu jakiegoś materiału na fartuch dla siebie. Postanowiłam kontynuować rodzinną tradycję i stać się szczęśliwą posiadaczką fartucha do prac wszelakich. Na strychu wygrzebałam prawdziwy skarb - sukienkę mojej babci, uszytą wieki temu przez jej znajomą krawcową. Sukienka mimo swej leciwości była w bardzo dobrym stanie, a to dlatego że zapobiegliwa krawcowa wybrała bardzo dobry materiał, który miał służyć całe lata. Spadek po babci ucieszył mnie bardzo, tym bardziej, że miał szycie z przodu i bez trudu dał się przerobić na fartuch dla mnie:

Pasuje idealnie i został już przetestowany wstępnie. Pierwszy poważny sprawdzian czeka go w następnym tygodniu, przy kolejnym pieczeniu ciast na zamówienie. Będzie ich "tylko" 15. Jednak ręka babci będzie nad nami czuwać, więc na pewno wszystko sie uda.  =)

Koszyczkowy zawrót głowy

Nabyłam ostatnimi czasy koszyczek na chleb. Od dawna za mną chodził. Tylko on taki jakiś nijaki był:

Na zdjęciu nie ma już "uszu", bo mi się ewidentnie nie podobały i je obcięłam. Nie ma też kwiatowej wyściółki, którą postanowiłam pozostawić, ale zakryć. Zaczęłam od przygotowania kawałeczków materiałów od decorii, o których pisałam wcześniej tutaj. Ułożyłam je obok siebie i skleiłam brzegi klejem zakładając je na siebie odrobinkę, aby mi się potem nie przesuwały. Od spodniej części przykleiłam punktowo na całej powierzchni klejem folię minibombelkową, taką od pakowania przesyłek:
 

Na folii narysowałam owalny kształt do wycięcia, który był kilka centymetrów większy od górnego brzegu koszyczka:

Odcięłam niepotrzebną część materiału. Nałożyłam na brzeg od strony folii punktowo klej:

Przykleiłam całość do wyprasowanego kawałka cienkiego bawełnianego  materiału, którego niepotrzebną część odcięłam. Przepikowałam ściegiem zygzakowym całość:
 

Od starej sukienki odcięłam kawałek materiału z doszytą koronką, dopasowałam go do mojego projektu:

 

Przyfastrygowałam materiał z koronką do reszty i przyszyłam do niej:
 

Z folii zrobiłam dno wyściółkowe i zakryłam właściwą wyściółką, z którą koszyczek został zakupiony:

Na koszyczek  założyłam uszytą przykrywkę:
 

Oto jak się prezentowała całość projektu po jego zakończeniu:

Jestem bardzo zadowolona z efektu pracy, choć projekt był dość pracochłonny i zabrał mi dobrych parę dni.

Polecam Wam te oto strony:
- http://jakuszyc.pl/jak-uszyc-wysciolke-do-koszyczka/
- http://jakuszyc.pl/jak-uszyc-koszyczek-na-pieczywo/

A jak się mają Wasze koszyczki chlebowe?  =)

Bez torby ani rusz

Mężczyźni zastanawiają się po co kobietom tyle torebek, toreb i co w nich mają, a biedne kobiety zastanawiają się, którą wybrać, czy jest odpowiednia i czy na pewno wszystko w niej jest.

Można pójść do sklepu i szukając znaleźć tą naj, na dziś, na jutro, na pojutrze, ale można i spróbować własnych sił, aby powstała. Takie torebki i torby sa niepowtarzalne. Są nasze na 200%.

Robiąc porządki w szafie znalazłam materiał lniany w słodkim żółtym kolorze. Niewiele potem na zakupach w Biedronce wpadły mi w oko filcowe podkładki na stół. Tak zrodził się pomysł szalonego połączenia lniano-filcowego i stworzenia wakacyjnej superpojemnej torby na wszystko.

Powstawała dość długo, ale warto było poświęcić ten czas, gdyż to, co dobrze uszyte, dłużej służy i dłużej nas cieszy.

Oto moje dzieło - przód i tył - 10x35x45 i 30 cm dł. ramion, licząc od brzegu torby:

oraz wnętrze - wypełnione na dnie trzema książkami dla lepszego zilustrowania jej głębokości i szerokości:

Jak na pierwszą torbę, jestem z niej bardzo zadowolona. Zachęcam Was do szycia własnych, a jeśli nie potraficie polujcie na nie, to też sprawi Wam przyjemność. Polecam. =)